ดูจบแล้วรู้สึกหลายอย่าง 
อย่างแรก คือ "กูว่าแล้ว" 55555555555555 
คือเราคิดไว้ว่า ต้องโดนอีเพ่สองซาดิสท์ เกติส กับ มอฟแฟท อำกันทั้งบางแน่ๆ แต่ก็เป็นการตลาดที่ดีนะคะ เพราะจะว่าไปแล้วตอนนี้เป็นตอนที่ถ้าเป็นเชอล็อคเคียนจริงๆ ต้องรู้อยู่แล้วว่าจบยังไง และเชอลี่ก็ต้องกลับมา จนไม่ลุ้นกันแล้ว แต่พอมีข่าวว่าตายจริง เดี้ยงจริง เอาสิ เชอล็อคเคียนสาวร้องไห้กันระงม 
(ขำที่เพ่มาร์ค ถึงกับโพสต์รูปแมวในทวิตเพื่อปลอบใจ 5555 คือสำหรับเราที่เป็นมนุษย์บ้าแมวแล้ว รู้สึกว่าถ้าต้องดูแมวปลอบใจนี่ "อาการหนัก" แน่ๆ )

โดยรวมทั้งตอน เรารู้สึกว่า มันไม่เต็มไปด้วยอารมณ์เท่าตอนแรก ไม่หวานกระจายงุ้งงิ๊ง เหมือนตอน 2 มันเหมือนตอนที่แบบว่า ใกล้ถึงจุดจบ ไม่ถึงกับเข้มข้นมาก แต่ตอนท้ายนี่มันเจ็บจริงๆค่ะ 
เพราะเราว่ามุกที่มอริอาตี้เอามาใช้นี่มันเด็ดอะ คือทำให้เชอลี่เสียชื่อซะแบบแก้ยากเลยอะ ต่อให้เป็นเชอลี่ก็เหอะ รับมือกับสื่อไม่ไหวแน่ๆ (อย่างน้อยก็ตอนที่เวลากระชันชิดแบบนี้)

 

ไอ้ที่ปลอมตัวบอกว่าเป็นนักแสดงที่จ้างมา เราแบบ อีสราดดดด คิดได้ไงเว้ เลยอะ (ตอนมันเปิดประตูมาในคราบริชาร์ด บรู๊ค แอบตกใจมาก ไม่คิดว่าจะมาไม้นี้) 

แล้วตอนที่คุยกันบนดาดฟ้า โหยยยยย มันเล่นดีอะ เล่นดีทั้งคู่เลย มอริ นี่แบบกวนตรีนถึงที่สุดอะค่ะ แต่พอเชอลี่บอกว่า ฉันเป็นฝ่ายเทพก็จริง แต่อย่าคิดว่าฉันเป็นหนึ่งในนั้นนี่แบบ
เฮ้ยยยยยยยยยยย สายตาส่งกันแบบ เฮ้ยยยยยยยยยยย มันเป๊ะอะ มันเป๊ะมากกกก 
ต่อเนื่องด้วยเชอลี่ร้องไห้กะฮึกๆ ก่อนที่ตัวเองจะต้องทำร้ายจิตใจจอห์นนี่แบบ..........เจ็บปวดว่ะ 

 

ตอนนี้เป็นตอนที่ทั้งคู่รู้ว่าตัวเองรักอีกฝ่ายแค่ไหนอย่างเป็นทางการอะค่ะ 

 

ที่เราคิดนะ 

จอห์นน่ะ ห่วงเชอลี่แน่นอนอยู่แล้วล่ะ แต่บางครั้งก็ไม่ใส่ใจ เพราะคิดว่าเชอลี่จะไม่ใส่ใจ(เพราะบางทีเชอลี่ก็ไม่ใช่คนอย่างที่จอห์นบอกอะแหละ) 
แต่จริงๆ แล้วเชอลี่แคร์นะ แต่แคร์เฉพาะบางคนเท่านั้นแหละ แคร์แค่จอห์น เพียงแต่ไม่ได้แสดงออก 

 

ขนาดคนนอกอย่างมอลลี ยังบอกเลย ว่ารู้นะ ว่าคุณทำหน้าเศร้าเวลาที่คิดว่าเขาไม่เห็น แต่ฉันเห็นนะ

เรานับให้มอลลีเป็นยอดหญิงคนนึงเลยอะ แบบสุดยอดอะ ทนได้ไงวะ รักนะ แต่รู้ว่าไม่มีหวัง แต่ขอให้ได้ช่วยก็พอ เธอแบบว่าเจียมตัวมากจนน่าสงสารเลยอะ รักเธอจริงๆเลยอะ 

 

จอห์นน่ะ เชื่อในตัวเชอลี่โคตรๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องมาโกหกเสียให้ยากเลย 

 

แต่เชอลี่ นั่นแหละ เป็นมนุษย์ที่ไม่รู้ว่าจะเข้ากับคนอื่นยังไง แล้วยิ่งกับจอห์นด้วยแล้ว แบบว่าไม่เคยมีคนมาอยู่ด้วย ยิ่งไม่อยากจะเชื่ออยู่แล้วล่ะว่าจะมีใครมา รัก มาแคร์ ได้อย่าง 100% 

เลยกลายเป็นว่า เชอลี่ แคร์จอห์น และ อยากให้จอห์นแคร์ 

เพียงแต่ว่า พอเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ นี่เชอลี่ "ทึ่ม" สุดๆ จริงๆ 

 

คือไม่เคยคิดว่าคนอย่างตัวเองจะ เป็น "ที่รัก" ของใครได้อะ 

เลยไม่คิดว่าจะมีใครเชื่อในตัวเขาจริงๆ 

 

จนกระทั่งมาเจอจอห์นเนี่ยแหละ 

 

เชอลี่ เอะอะอะไรก็จอห์นเป็นคนแรก 555 
(แต่จอห์นก็ไม่รู้ เพราะชอบคิดว่าตัวเองไม่ได้สำคัญกับเชอลี่ เท่าที่จอห์นอยากจะให้เชอลี่แสดงออก แต่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ งงมะ) 

 

ฉากจากลาบนยอดตึกนี่เลยกลายเป็นอะไรที่แบบ.......

 

หัวใจสลายทั้งคู่ 

 

เชอลี่รู้ว่าจอห์นต้องเจ็บปวดแน่ๆ เลยไม่อยากให้เจ็บ 

แต่ไม่มีทางอื่นแล้ว และมันจำเป็นจริงๆ 

ตอนเชอลี่ร้องไห้นี่มันสุดๆแล้ว 

 

แต่จอห์นก็นะ อาการหนักกว่าที่เชอลี่คิดอะ 

 

คิดว่าที่แอบเห็นตอนไปเยี่ยมสุสาน เชอลี่เองก็เครียดเหมือนกันแหละ

เพราะคงไม่คิดว่าจะ 
เศร้า จะร้องไห้ขนาดนี้

 

 

เอาเป็นว่า กลับมาเร็วๆ นะพ่อคุณ

 

อยากรู้ว่าจะอธิบายการตายยังไงเหมือนกัน 

 

 

 

ตอนนี้มีโมเมนท์อยู่เหมือนกัน แต่ว่าไม่ได้พีคมากเท่าตอนที่แล้ว เลยขอจัดไปเบาๆ ละกัน

(ที่จริงอยากทำโมเมนท์มากกว่านี้แต่ส่วนใหญ่มีคนทำไปละใน tumblr)

 

 

ชอบมือจอห์นอะ เห็นแล้วอยากจับ ดูแล้วรู้สึก SEXY โคตรรรร

 

 

ชอบที่ทั้งคู่อยู่กันอย่างสบายๆ เป็นธรรมชาติโคตตรรรรร (จอห์นอาบน้ำเหมือนเพิ่งมีอะไรกันมาหมาดๆ 55)

 

 

จอห์นร้องไห้ เป็นอะไรที่..............ปวดใจ แงๆๆๆๆๆ

 

btw ที่หมอจอห์นต่อยอีคนใหญ่คนโตจากกรม นี่เราว่าหมอเก็บกดอยากตบโดโนแวนค่ะ แต่ทำไม่ได้ เลยลงที่หมอนี่แทน เพราะมาพอดีแถมกร่างอีก 555555555

 

ปล. หนุ่มนักฆ่า ตอนท้ายเรื่อง ที่เล็งปืนใส่จอห์น แอบน่ารักอะ ชอบบบบบบบ