Blowup (1966)
| Directed by Michelangelo Antonioni |
ดูเรื่องนี้ด้วยความอดทนเป็นอย่างสูงและความอดทนก็หมดลงหลังจากทนดูฉากเดิมซ้ำๆมาสามรอบ (ง่วงและขี้เกียจดู)
แน่นอน ปุ่มนี้ช่วยคุณด๊ายยย FWD คูณมันเข้าไป จะกี่x ก็ตามแต่อารมณ์
หนังเรื่องนี้ยาวราวสองชั่วโมง แต่ขอโทษเถอะ เอาเข้าจริงแล้วสามารถจบได้ภายใน 30 นาที!!
เรื่องเป็นงี้
มีช่างภาพคนหนึ่ง เบื่อหน่ายงานตัวเองเหลือเกินวันๆก็มีแต่ถ่ายรูปสาวๆ วันหนึ่งออกไปถ่ายรูปที่สวยสาธารณะ พบคู่รักคู่หนึ่งกำลังกิ๊กกั๊กกันเลยตามไป ถ่ายๆๆ จนฝ่ายสาวเจ้ารู้ตัววิ่งผละมาขอรูปคืน ด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ฝ่ายช่างภาพของเราก็ไม่ให้แล้วก็จากกันไปด้วยฝ่ายหญิงวิ่งกลับไป (ผู้ชายที่อยู่ด้วยหายไปแล้ว) พี่โฟโต้กราฟเฟอร์ของเราก็กลับมาล้างฟิล์ม ขยายๆ (Blow Up) และสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติในภาพ!! แม่เจ้านั่นมันมีคนซุ่มเอาปืนเล็งอยู่ที่ในพุ่มไม้นี่หว่า เอ๊ะ ซูมดีๆ มีศพด้วย!!
พี่แกก็ไปที่สวนอีกครั้งพบว่ามีศพนอนตายอยู่จริงๆ จะบอกเพื่อนบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อ (ไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องสำคัญหรือเรื่องจริงจังอะไร) เพราะตัวเขาเองก็บอกว่าไม่ได้เห็นตอนยิง กลับไปบ้าน ภาพเหล่านั้นก็หายไปแล้ว (โดยสาวคนนั้นแหละมาขโมยไป ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอมาแล้วครั้งนึงและเกือบจะมีไรกันไปแล้ว)
ช่างภาพหนุ่มกลับไปที่สวนอีกครั้ง ศพก็หายไปแล้ว ฉากจบคือตานี่ไปดูเทนนิสจินตนาการ(จิ้นเอาว่ามีลูกบอล) ของพวกศิลปินหน้าขาว (mime) และโยนลูกกลับไปให้
ชีวิตของมันก็เหมือนกับพวกเนี้ยแหละ จับต้องอะไรไม่ได้เอาเสียเลย
เออ เอวังละประการละชะนี้แหละ
เกือบๆเอารีโมทเขวี้ยงไปหลายรอบ ทำไมมันต้องถ่ายแบบ real time ซะขนาดนั้นวะ อ้อ ลืมไปเราดูหนังอิตาเลียนนี่หว่า จะให้ตัดฉับๆ เหมือนหนังแดกด่วน ฮอลลีวู้ดได้ไง ของดีต้องค่อยๆละเลียดกิน แต่มันคงไม่ตรงรสนิยมเราเท่าไรล่ะมั้ง
มันเหมือนมาม่าที่เส้นอืดอ่ะ ยังอร่อยอยู่แต่มันตื้อไปแล้ว
ข้อดี คือมันเป็นการดำเนินเรื่องที่แปลกและมันมีความหมายของมันอยู่ การที่เราตามอีตานี่ไปเรื่อยๆ แม่งรู้ถึงอารมณ์ของตัวละครเลยว่าชีวิตแม่งโคตรหาแก่นสารอะไรไม่ได้ แต่ไอ้ที่ดูเผินๆเหมือนไม่มีอะไรเนี่ย มันแฝงความมีอะไรอยู่ เหมือนรุปภาพนั่นแหละ
บางทีบางสิ่งบางอย่างอาจซ่อนอยู่ลึกๆ จนบางทีเราก็ต้องมองลึกๆๆๆๆๆถึงเนื้อใน
สิ่งที่แตกต่างอย่างเห็นได้ชัดของเรื่องนี้กับหนังฮอลลีวู้ด นอกจาก สไตล์แบบ Italian Neo-realism แล้ว ยังมีองค์ประกอบศิลป์ที่โคตรเก๋ การใช้ภาพและเฟรม การจัดองค์ประกอบสี แจ่มมาก สวยและเนียนไม่เหมือนตั้งใจเกิน แต่เหมือนกับว่ามันเป็นของมันอยู่แล้ว เพียงแต่เราไปจับตรงนั้นมา เออ สวยดี
สรุปเรื่องนี้ คงดูรอบเดียวไม่ได้ (หรือเปล่าวะ) คงต้องดูลึกๆ แต่เราอ่ะนะ โรคฉาบฉวยมันเป็นสันดาน ตอนนี้ท้องมันก็ผูกๆ เจออะไรเคี้ยวยากก็ไม่อยากกิน ฉะนั้น
เฟลลินี ปะทะ อันโตนิโอนี รอบแรก
เฟลลินีได้แต้มค่า!!!!!
