เมื่อสองสามวันก่อนมีเรื่องอะไรเยอะแยะมากมายเลยที่อยากอัพ แต่ก็ไม่ได้เขียนเพราะเทคิวให้กับเหตุการณ์สำคัญแห่งชีวิตการเรียน นั่นก็คื๊อ~~

บายเนียร์!!

แหม เผลอแป๊บเดียวดิชั้นก็จะเรียนจบกับเค้าแล้วเหรอฟระ เฮ้ย

จริงๆก็ไม่ใช่ว่าจะมาคณะวันสุดท้ายซะหน่อย เพราะดิชั้นยังเหลือรายงานอีก 2 วิชา แถมหนังอีก 1 เรื่อง T-T แต่ก็เอาเต๊อะ น้องเค้าจัดให้ ก็มาๆซะหน่อย 555

รู้สึกแอบเหมือนโดนไล่ จนแอบอยากบอกว่า กูยังไม่ไปไหนว๊อยย~ รอรับปริญญาโน่นแหนะ ถึงจะลาขาดลาจริง แต่ความคิดเหล่านี้ก็หายไปเมื่อจบงาน เป็นยังไงเดี๋ยวค่อยเล่าละกัน

ต่อไปนี้จะเป็นเรื่องราวประกอบภาพ ควรใช้วิจารณญาณในการรับชม ผู้ปกครองควรพิจารณานะคะ

 

Part 1 อดีตฝันวันวาน

 

เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้เค้าให้ใส่ชุดนิสิตเป็นครั้งสุดท้าย

 

แต่บางคนก็แอบไม่อยากใส่ บอกว่าไม่แนวอยากโชว์นมมากกว่าอย่างเช่นคนนี้ น้องใหม่ ไลลา เธอบอกว่าเธอมีของดีต้องโชว์

 

เราก็ปล่อยให้เธอโชว์ (เสื้อรุ่น 39ไป) ส่วนเรานั้น ขอย้อนวัยไปสมัยสาวๆ กำลังขบเผาะ

 

ก้อแบ่บว่า น้องปุ้มก้อมีแฟนกับเค้าตามปกติ (กรุณาอ่านลิ้นคับปากแบบแอ๊บแบ้ว)

ร๊ากกันหวานชื่นกับพี่แปว(มิ) สุดหล่อ แต่ทว่า พี่แปว(มิ) ไม่ได้มีน้องปุ้มคนเดว

เหตุการณ์นี้จึงเกิดขึ้น

นังแอ้เดะเตรียม ท้าตบกันหลังโรงเรียน พอดีพี่แปวมาห้ามว้ายทัน

อย่าทะเลาะกัน น้องแอ้ น้องปุ้ม !!

ไม่ค่ะ น้องปุ้มจาตบมัน!!

-

-

-

-

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นทำห้ายน้องปุ้มเสียจัยมาก จนทำตัวเหลวแหลก

อย่างนี้

อย่างนี้

ผู้ชายมันไม่มีอะไรดี!!

 

ดังนั้นน้องปุ้มจึง

-

-

-

 

หันไปคบกับผู้หญิงมากหน้าหลายตา

 

จนมาเจอพี่ปอม

พี่ปอม : เฮ้ย ไอ้น้อง กินเป๊บซี่มันไม่อร่อย มากินน้ำแดงกับพี่ดีกว่ามะ

น้องปุ้ม : ดั๊ยค่ะ

 

 

---พี่ปอมพาน้องปุ้มเข้าแก๊ง -----จนน้องปุ้มทนความเท่ของเสื้อเหลืองที่ขับผิวของพี่ปอมอย่างประหลาดไม่ไหว เราจึง------ลงเอยกันเช่นนี้ค่ะ --THE END

 

เรื่องข้างบนน่ะ ขำๆ อย่าซีเรียสนะเคอะ 55 ขอหวนอดีตแบบหญิงล้วนหน่อยเต๊อะ กร๊ากก

 

 

จริงๆยังมีรูปอีกเยอะค่ะ แต่ส่วนใหญ่ถ่ายกับเพื่อนอ่ะ เลยไม่เอามาลงถ้าเพื่อนๆผู้ใดหลงมาดูอยากได้เดี๋ยวส่งให้นะเคอะ -------Part2 กูไม่ได้ตั้งใจร้องไห้ (กึ่ง stream of conciousness หยาบนิดหน่อย) หลังจากเปลี่ยนชุดแล้ว รู้สึกแปลกๆว่ะ ที่ได้กลับไปใส่ชุดที่ไม่ได้ใส่มานาน 4 ปีแล้ว เสื้อตัวเดิมที่กูเคยใส่นั้น มันใหญ่กว่าปกติได้ยังไงไม่ทราบ ทั้งๆที่เมื่อก่อนกูก็ว่ามันปกติดี แต่ตอนนี้มันใหญ่พอที่จะกางออกมาปูโต๊ะได้ ส่วนกระโปรงนั่นใส่ได้อยู่แต่ต้องดึงมาใต้ราวนม ทำให้กูใส่แล้วเหมือนชุดฮันบกของเกาหลีก็ไม่ปาน เข็มขัดก็หายไปแล้ว กูเลยเอาเข็มขัดจุฬารัดแทน เนียนๆไป ฮ่าๆ ---หลังจากวิ่งรอกถ่ายรูป กูแอบรู้สึกว่า วันรับปริญญากูจาไหวมั้ยเนี่ย แค่นี้กูก็แทบคลั่ง แต่ก็นั่นแหละ มันสนุกดี เพื่อนๆแต่ละคนด้วยความที่อยู่คณะนี้ซะอย่างไม่มีใครอายกล้อง มีแต่ถ่ายเมื่อไร ขอร่วมแจมทั้งนั้น ดังที่เห็นไป กูจึงเขียนออกมาได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว กูนั่งดูน้องแสดงไปเรื่อยๆเพลินๆ กับนั่งขำเพื่อนๆสามเก้าที่แม่งอย่างกับเป็นเด็กออทิสติคเมื่อมันได้นกหวีดที่น้องแจกให้มาคนละอัน (เป็นของชำร่วยเข้างานพร้อมกับชะลอมใส่ลูกแก้ว เพราะธีมเป็นชานชาลาที่ 39 ) มันก็พากัน(กูด้วยนิดหน่อย) เป่าๆๆ ไม่หยุด จะเหี้ยห่าปาหี่อะไรก็เป่า ขำมาก เนี่ยเหรอคนที่อายุปาเข้าไป 21-22 แล้ว --ไอ้คนที่กำลังจะจบ --ไอ้คนที่กำลังจะไปทำงานเนี่ยนะ นั่งเป่านกหวีดปี๊ดๆ ไม่รับรู้ใดๆ จนลูกกอล์ฟ พีธีกร ประกาศว่าบัดนี้การเป่านกหวีดไม่อินเทรนด์แล้วกรุณาหยุด ทุกคนถึงได้หยุด ----แสดงว่าการตกเทรนด์เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้555 ----โชว์ที่น้องทำมา ทำเอาใจกูหล่นหาย เนื่องด้วยน้องพัด (น้องรหัสของพี่ปอม) ซึ่งปกติเคยแต่เอาลูกบาสปาใส่กู เสือกฮอทโคตรๆขึ้นมาในวันนี้ (ปกติน้องไม่ปิดหรอกค่ะ พี่เสร่อเองที่ไปขวางทางบอลของน้อง พี่มันไม่สวยลูกบอลเลยไม่หลบให้ แต่เมื่อบอลนั้นมันขว้างด้วยคนหล่อ พี่เลยอภัยให้ได้ ถ้าไอ้หน้าเหี้ยขว้างมาสิ มีได้เห็นดีกัน) ----น้องพัดออกมาเต้นประกอบ บีทบ๊อกซ์ที่เจ๋งโคตรๆ เล่นเอาใจละลาย จนเสียจริต อ้าปากค้างตาโต จนแทบลืมกดชัตเตอร์ ถึงรูปนี้จะออกมาเบลอ แต่ท่าน้องที่เขินอายอย่างน่ารักใคร่ (น่าลัก...จนสำเร็จความ...ใคร่) จะประทับอยู่ในดวงจิตของพี่อย่างชัดเจนค่ะ ---ตามมาด้วย น้องวาริท วอลตัน ทำให้พิสูจน์แล้วว่า น้องหน้าเหมือนพี่คิลเลียน เมอร์ฟี่ อย่างกับเป็นพี่น้องที่พลัดพลาก---และกล้ามป้อง(กล้ามของน้องป้อง) ที่ทำเอาเสียจริตจนลืมกดชัทเตอร์เหมือนกัน (ใครไม่รู้คง งง ว่าอีคณะนี้มันโชว์อะไรวะ 55 ) ----จบโชว์แล้ว น้องก็ร้องเพลงให้ จุดเทียน เราแอบซึ้งเพราะมีพี่ 38 มาด้วย แต่ก็ไม่ได้อะไรนักเพราะยังไงก็คิดว่าเดี๋ยวกูก็ยังวนเวียนอยู่แถวนี้อยู่ดี ยังส่งงานไม่เส็ดนี่หว่า แต่เพราะเพลงนี้ ที่พวกเราเตี๊ยมกันไว้ว่าจะร้องให้น้อง (ไม่ใช่ร้องไห้)ทำเอากูน้ำตาแตก---- มันแบบ ...พูดไม่ออกว่ะบรรทัดแรกยังโอเค บรรทัดต่อมาเริ่มละ ยิ่งต่อๆมาเริ่มร้องไม่เป็นภาษา ตอนที่สี่ปีมันเร็วเนี่ย เออจริงชิบเป๋งเลย ร้องไม่ออก เพราะร้องไห้ไปแล้วว -----งานจบยืนเคว้งๆอยู่แป๊บนึง ก็มีน้องๆมากอดมาคุยด้วย ตอนนั้นหน้ากูคงเหี้ยมาก แต่ช่างมันเถอะเสียงแปดหลอดของน้องปุ๊ที่เลิฟดังเข้าหู ชี้ไปยังน้องปั๊บอีหนุ่มน้อยคนเดียวของสายค่อยๆเดินแทรกฝูงชนมาพอเดินเข้ามาใกล้ๆ -----แม่งงง.....ร้องไห้ทำมัยว้า!!---เลยบอกมันว่าอย่าร้องเดะ พี่อุตส่าห์หยุดละ มันก็ถอดแว่นออกมาปาดน้ำตา (อร๊ายยยย น่ารักวุ้ย) ---แล้วเราก็ทำหน้าที่เรา ถอดเนคไทให้มัน เป็นหนุ่มแล้วนะคะปั๊บแล้วก็ชักภาพ----รวมของดีที่แม่ให้มา ต้นคิดคือน้องโบคนสวย (เออ คนสวยก็คิดกันงี้แฮะ 55) -----แต่แล้ว ความเป็นส.ว. ก็ร่ำร้องหาความ Y (ส.ว. ย่อมาจากสาววายค่ะ ก๊ากกกกก) -----น้องปั๊บเอ้ยย ขอพี่หน่อยนะ พี่จาจบแล้ว (พร้อมด้วยเสียงสนับสนุนจากน้องแก้ว y เช่นกัล ฮ่าๆๆ สายนี้เลือดมันแรง) ----ปั๊บ-แมนจึงสำแดงพลังให้ดูอีกรอบ

หุๆๆๆ น้องแมน (หลานเขย) ฝากดูแลน้องพี่ด้วยน้า ----LOVE YOU

GOOD BYE

****************************************************วันนี้กลับไปโรงเรียน เนื่องด้วยงานคืนสู่เหย้า ฟิลแตกต่างจากเมื่อวานเลย คราวนี้มีแต่ไปเมาท์ ซึ่งทอปิค มีแต่เรื่องผู้ชาย ฮ่าๆ ได้ร้องเพลงโรงเรียนที่ไม่ได้ร้องมานานค่อด แล้วรู้สึกจักกะเดียม เปี่ยมสุข ชอบจังประโยคที่ว่า สวยงามเป็นสง่า สมกริยา สมศักดิ์ดรุณี ฮ่าๆๆๆๆๆๆ หลงตัวเองได้อี๊กกกกก แต่เนี่ยหรือเปล่าวะ ที่ทำให้เด็กโรงเรียนนี้หาแฟนยากกว่าชาวบ้าน เพราะทุกคนอะกรีว่าเลือกมากเหลือเกิ๊นนนนนน ----จุดไฟด้วย แต่เอาไปเล่นกันอุบาดได้อีก (ไม่ขอเล่ารายละเอียด อุจาดเกิน 55 อารมณ์ เอลนินโย่ ราวนั้น Burn and Hotcha อร๊ายย)
ไอ้ปุ้ยไม่ติด เพราะมันเป็นคนถ่ายแล้วเราก็ไปต่อที่ข้าวสาร กินอาหารอิตาเลียน จนจะอ้วก เสียดายต้องรีบกลับกัน อดเหล้าปั่นเลยชิ!

EDIT: เพิ่ม วีดีโอสั้นค่อดของน้องพัด ตามคำเรียกร้องของพี่ปอมค่ะ />