ดิชั้นชอบสีม่วง

ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะชอบสีม่วงไม่ได้

ถ้าคุณชอบสีม่วงเหมือนดิชั้น หมายความว่า คุณก๊อบดิชั้น เลียนแบบดิชั้น หรือเปล่า

เปล่า ถ้าคุณชอบในแบบของคุณ

ถ้าดิชั้นแต่งตัวสีม่วงปรื๊ออ และมีคนหนึ่งพยายามแต่งตาม ไม่เป็นไร ผ้ามันไม่ได้มีพับเดียวในโลก ทำใจได้

แต่ถ้าดิชั้นเปลี่ยนไปใส่สีแดงแจ๊ด ออกไปวิ่งกลางทุ่งนา ล่อให้ควายขวิด คนนั้นก็เปลี่ยนตาม และวิ่งออกไปกลางทุ่งนาตามดิชั้น

ดิชั้นเป็นผู้นำแฟชั่น? ดิชั้นเป็นไอดอลของเขาเหรอ เขาถึงได้ทำตามดิชั้น

อาจจะใช่ แล้วทำไมเขาต้องเปลี่ยนตามคนอื่นล่ะ ทำไมเขาไม่ใส่สีที่เหมาะสมกับตัวของเขาเอง และเลิกพยายามทำตัวเป็นคนอื่นเสียที

การที่เราตัดผมบ๊อบเท ไม่ได้หมายความว่าเราจะกลายเป็น วิคตอเรีย เบคแฮม

การที่เราตัดผมบ๊อบเท เพราะว่าเราชอบและเหมาะกับเรา แสดงว่าผมบ๊อบเท เป็นตัวของเรา

แต่ถ้าเราตัดผมบ๊อบเท เพราะต้องการจะดังเหมือน วิคตอเรีย เบคแฮม แต่ไม่รวยเท่า ไม่นมกลมเท่า และไม่มีผัวหล่อ ชื่อเดวิด เบคแฮม ยังไงเราก็ไม่มีทางเป็นยัยเจ๊วิคได้

ทุกๆคนต่างกัน แล้วทำไมเราต้องไปสวมวิญญาณ องค์ลง ประทับร่างเอาวิญญาณคนอื่นมาสิงอยู่ได้ล่ะคะ

การเขียน blog ก็เป็นอีกทางหนึ่งที่ เหมือนเป็นสถานที่ไว้โชว์ตัวเอง เหมือนกับโชว์รูม อย่างหนึ่ง

โชว์ตัวเองในที่นี้นี่ไม่ได้หมายความว่าเป็นนางงามตู้กระจกนะคะ55 หมายความว่า โชว์ความเป็นตัวของตัวเอง “ ตัวตน” ของตัวเอง อาจลามไปถึงโชว์โง่ โชว์ถ่อยและ โชว์เกรียน

แต่นั้นก็เป็นตัวของตัวเอง ไม่ใช่หรือ แม้ว่าเราจะโง่ จะง่าวแค่ไหนก็เถอะ

แต่ blog ก็กลับกลายเป็นเหมือนเวทีสาธารณะอีกแห่งในการหยิบยืมได้เหมือนกัน คงต้องโทษอินเตอร์เน็ตล่ะมั้งที่ทำให้เราเข้าถึงข้อมูลได้อย่างรวดเร็ว และเอาไปได้ด้วยการกด copy และ paste แต่ตัวตนล่ะ copy และ paste ได้หรือเปล่า

ตัวตนจริงๆ (หมายถึงที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เนี่ย) ไม่มีทางหรอกที่จะ copy paste ได้ ต่อให้พยายามให้ตายยังไงก็ไม่มีทางเป็นคนอื่นไปได้ แต่

ตัวตนในโลกเสมือนของเราล่ะ ก๊อปได้ไหม?

ได้

ตราบใดที่คุณนำเสนอตัวตนของคุณมากพอ ที่จะไปเตะตาคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ยังหา “ตัวตน” ของตัวเองบนโลกไซเบอร์ไม่เจอ

(เหตุการณ์จำลอง)

น้องแน่งน้อยหมายเลขหนึ่ง

เอ ชั้นจะเขียนอะไรดีน้า ไหนๆก็ทำบล็อกแล้ว

ทำไมเขียนแล้วไม่มีคนอ่านเลยล่ะ ไม่มีคนเข้ามาเมนท์เลย ทำไมคนโน้นคนนี้เค้ามีแฟนบล็อกด้วยล่ะ อยากดังเหมือนเค้าบ้างจังทำไงดีล่ะ

ไหนดูซิ เค้าเป็นคนยังไง เขียนยังไง จะได้เอาไปเขียนมั่ง

โหย มันเขียนอย่างนี้นี่เอง จั่วหัวอย่างนี้นี่เอง สำนวนอย่างนี้นี่เอง

ลอกสไตล์มันดีกว่า จะได้มีคนอื่นอ่านบ้าง

ว่าแล้วแน่งน้อยก็ลงมือบรรเลงเขียนบล็อกให้เหมือนไอดอลของเธอ

*********

คุณคะ การได้แรงบันดาลใจ มันต่างกับการลอกนิดเดียว!

ถ้าเราอยากเขียนบล็อกให้คนติดเหมือนคนอื่น แล้วพยายามเขียนให้สนุก”เท่า”เค้า มีสาระ(หรือไร้สาระ)เท่าเค้า มีเรื่องที่คนอื่นสนใจมาคุย มานำเสนอเท่าเค้า หรืออาจจะมากกว่าเค้า คนที่เขาชอบในตัวตนของคุณ ชอบคนแบบคุณ สนใจในเรื่องของคุณ เขาก็จะเข้ามาหาคุณเอง

แต่ไม่ใช่ว่า อยากเป็นแบบเค้า แล้วก็เลยทำทุกอย่าง “เหมือน” เค้า ก๊อบสไตล์ แนวคิดเค้า เพราะอยากเป็น “เหมือน” เค้าบ้าง เลยพยายามจะเป็นเค้าให้ได้

โลกนี้ ไม่มีใครเหมือนกันสองคนหรอกค่ะ ต่อให้เป็นฝาแฝดเหมือนกันแค่ไหนก็ตาม เราไม่มีทางเปลี่ยนไปเป็นคนอื่นได้ คนอื่นก็เปลี่ยนมาเป็นเราไม่ได้เหมือนกัน

อย่าพยายามเป็นเลย เพราะอย่างไรคุณก็เป็นได้แค่ “ตัวปลอม” คุณไม่มีทางเป็นเขาขึ้นมาจริงๆได้

คุณก็เป็นได้แค่ “ตัวปลอม” ในโลกเสมือนที่เราสื่อสารกันด้วยตัวหนังสือ และได้ชื่นชมกับความสุขจอมปลอม จากการดีใจที่มีคนมาคอมเมนท์เพิ่ม มาเข้าบล็อกเพิ่ม โดยที่จริงๆแล้วคุณเขียนมาจากการที่คุณไป “หยิบยืม” ตัวตนของคนอื่นมา

จำนวนคอมเมนท์ เพิ่มขึ้น ทำให้คุณดีใจยิ่งกว่าแทงหวยถูก แต่นั่นเป็นเพราะคนอื่นนิยมชมชอบในตัวตนของคุณหรือเปล่า หรือว่าเขาเค้ามาเพราะเขาชอบ “ตัวตนที่หยิบยืมมา” ของคุณกันแน่

ดิชั้นไม่รู้ว่า “ตัวตน” นี่มันจดลิขสิทธิ์ได้หรือเปล่า มีผลบังคับทางกฎหมายไหม ถ้าบังเอิญ แน่งน้อยหมายเลขหนึ่ง ก๊อบสไตล์การเขียนของดิชั้นไป ก๊อบสไตล์ไม่ได้หมายความว่าแน่งน้อยก๊อบดิชั้นทุกกระเบียดนิ้ว ทุกข้อความเป๊ะๆ

แต่แน่งน้อยอัญเชิญ “ตัวตน” ใน blog ของดิชั้นไปประทับร่างเธอ แล้วเขียนอย่างดิชั้น เขียนอะไรๆเหมือนดิชั้นบ้าง โดยไม่บอกกล่าว

คนอื่นอาจไม่รู้ว่าแน่งน้อย เป็นตัวปลอม เพราะเขาไม่รู้ว่าตัวจริงของแน่งน้อยเป็นยังไง แต่คนที่จะรู้ก็มีแต่คนที่เป็น “ตัวจริง” เจ้าของ “ตัวตน”ที่แน่งน้อย ไปหยิบยืมมาเท่านั้น

ทว่าแน่งน้อย จะพ้นผิดทางกฎหมาย เพราะแน่งน้อยไม่ได้ก๊อบข้อเขียนของคนคนนั้นไปลงทุกตัวอักษร

ถ้าดิชั้นไปแจ้งกับตำรวจว่า คุณตำรวจขา หนูเสียตัวให้ แน่งน้อยค่ะ เพราะแน่งน้อย ขโมย “ตัวตน” ของหนูไปค่ะ คุณตำรวจคงบอกให้ดิชั้นกลับบ้าน อาบน้ำนอน แล้วบอกว่า ถ้าแน่งน้อย อึ๊บหนูโดยที่หนูไม่ยอมเมื่อไร ค่อยมาแจ้งความละกัน

ดิชั้นก็คงต้องทน “เสียตัว” ไปจนกว่า แน่งน้อย จะหัว”ตัวตน” ของเธอพบ

ว่าแต่ตอนนี้ มีใคร "หยิบยืมตัวตน" ของคนอื่นมาเขียนบล็อกอยู่บ้างหรือเปล่าคะ?

ปล. ถ้าดิชั้นมีแน่งน้อยหมายเลขหนึ่งเป็นของตัวเอง นี่แสดงว่าดิชั้นเป็นไอดอลของแน่งน้อยหรือเปล่า?

ปปล. หวังว่าดิชั้นคงจะไม่มีแน่งน้อยหมายเลขหนึ่ง คอยตามอ่านอยู่นะ

ปปปล. ถ้าบังเอิญมีแน่งน้อยจริงๆ อยากบอกว่า

“เป็นตัวของเธอเถอะ ที่รัก “ตัวตน” ของฉันไม่ได้เอาไว้ให้เธอยืม”