จริงๆมีอะไรอยากเขียนเยอะๆๆๆๆมากกกกก แต่เนื่องด้วยเวลาจำกัด แต่อยากเขียน เลยเขียนถึงเรื่องนี้ดีกว่า

จู่ๆ ก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ไงก็ไม่รู้

คิดแล้วก็รู้สึกเศร้าแปลกๆ กับความจริงที่ว่า เขาไม่อยู่กับเรามาถึง 1 ปีแล้วเหรอเนี่ย

อาทิตย์หน้าจะครบรอบวันที่เขาจากไป 

จริงอยู่นี่ไม่ใช่ความสูญเสียครั้งแรก และไม่มีครั้งไหนที่ไม่เสียใจ แต่ครั้งนี้ไม่รู้เป็นไง มันพิเศษ เพราะเราไม่คิดว่าเขาจะจากไปเร็วอย่างไม่คาดฝัน

ถ้าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะครบ 5 ขวบในปีนี้

1 ปี ผ่านไปไวมากกว่าที่คิด

แต่ที่เหมือนไม่นานเพราะเราคิดถึงเขาอยู่บ่อยๆหรือเปล่า จนบางครั้งก็ไม่แฟร์กับคนอื่นที่มีชีวิตอยู่

เหมือนกับเรามองหาตัวเขาในตัวคนอื่น 

การตายเป็นสิ่งที่โหดร้ายจัง คนที่เหลืออยู่คือผู้ที่รับเคราะห์ในสิ่งที่โหดร้ายที่สุดที่คนที่รัก ทำร้ายเราด้วยการจากไป แม้ว่าจะไม่ตั้งใจก็ตาม

เศร้าจัง

ตอนนี้ก็ยังทนดูภาพของเขาไม่ไ้ด้เลย เพราะในหัวของเรายังจำใบหน้าเขาได้อย่างชัดเจน สัมผัสอุ่นๆเวลาที่กอดกัน ความสุขเมื่อเห็นเค้ายิ้มแย้ม หมั่นไส้เขาเวลาที่เขาทำเป็นไม่ใส่ใจ แล้วก็อดใจอ่อนไม่ได้ทุกครั้งที่เขามาง้อ 

มันคิดถึงมากๆๆ

 คิดถึงลูกชาย 

ปล. ดิชั้นไม่เคยท้องนะคะ