ฉันท้อง!!

ฉันเกลียดผัวของฉัน

 

ฉันไปฝากท้อง

และ เป็นชู้กับหมอทำคลอดซะเลย!!!

 

 

"ถ้าชีวิตง่ายเหมือนพาย " คือคำโปรยของหนังเรื่องนี้ แม้ว่าดิฉันจะไม่คิดว่าทำพายมันง่ายตรงไหน แต่ก็รู้สึกว่ามันเข้ากับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก 555

 

(นับจากนี้สปอย มโหฬารจ้ะ)

 

เจนน่า สาวเสิร์ฟ ที่ทำพายได้เก่งมั่ก เธอครีเอทพายใหม่ได้ตลอดเวลา แต่ทว่าเธอต้องมาติดแหงกกับผัวเฮงซวยย นามว่านังเอิร์ล (หรือเอิร์ลลี่ อย่างที่มันอยากให้เจนน่าเรียก)ชีวิตแสนเส็งเคร็งของเธอเน่าหนักเข้าไปอีกเมื่อเธอท้องกับนังเอิร์ล เพราะมันมอมเหล้าเธอ เธอไม่สติแตกไปเอาลูกออก เพราะไม่ใช่วิสัยของเธอ เจนน่าเป็นแค่สาวเสิร์ฟ ที่ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนไปวันๆ กับความกักขฬะของผัว

 

 

สิ่งเดียวที่พอจะให้เจนน่ายืดได้ก็คือฝีมือทำพายชั้นเลิศของเธอกระมัง อ้อ ถ้านับว่าเธอเป็นคนที่โคตรจะความอดทนสูงด้วยนะ (ถึงงี้ล่ะเธอถึงได้เป็นสาวเสิร์ฟชั้นยอด) เธอทำงานที่ร้านพายของโจ เจ้าของที่เป็นชายแก่ขี้บ่น ที่มีเธอคนเดียวที่รับมือไหว

ชีวิตของเจนน่าเปลี่ยนไปเมื่อผู้ที่ก้าวเข้ามาในชีวิต ในจังหวะที่ไม่ค่อยจะลงตัวนั่นก็คือ คุณหมอ พอมแมทเธอร์ คุณหมอสุดหล่อซึ่งเป็นหมอที่จะทำหน้าที่ทำคลอดให้เธอ เกิดปิ๊งกันขึ้นมา

 

สิ่งที่บัดซบคือ 1. เธอท้อง 2. เขามีเมียแล้วเหมือนกัน (เธอกำลังเป็นหมอฝึกหัดในโรงบาลเดียวกันอีก)

เจนน่าอยากให้ชีวิตของเธอเหมือนกับพายที่เธอทำ เธอจะได้ควบคุมมันได้

ใส่เครื่องปรุงวัตถุดิบลงไปได้อย่างใจอยาก เธอชอบตั้งชื่อพายตามความรู้สึกของเธอ ทั้ง "พายฉันเกลียดผัว" "พายไอ้แบดบอย" "พายคนท้องที่ไม่มีความสุข"

 

เมื่อเจอกับคุณหมอ ชีิวิตแสนเศร้าของเธอก็ไปในทางที่ดีขึ้นแม้จะอย่างชู้ๆ ที่ต้องระแวงว่าวันหนึ่งความจะต้องแตก และไม่คงทนถาวร

แม้ว่าทั้งเขาและเธออยากจะวิ่งหนีออกไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สิ่งที่เขาและเธอทำได้ คือหยุดอยู่ตรงนี้ หยุดตรงที่ความสัมพันธ์ที่เลยเถิด แต่ยังไม่มีใครเจ็บปวดดีกว่า

เพลงที่ขึ้นประกอบเรื่องตอนที่คุณหมอมาหาเจนน่าที่บ้าน และกอดเธอไว้อย่างจริงใจ

คือคำตอบของเรื่องทั้งหมด

 

"NO ONE IS TO BLAME" ของ Howard Jones

(ในหนังร้องโดย Emile Millar)

 

 

" You can look at the menu but you just can't eat"

 

 

บางครั้งเราก็ได้แต่เลือกเมนู แต่เรากินไม่ได้

เพราะเราไม่มีเงิน หรือ เพราะเราเองไม่กล้าที่จะกิน

โจ เจ้าของร้านปากร้าย เคยถามเจนน่าว่าทำไมเธอไม่หนีผัวไป

 

เธอตอบว่า เธอไม่มีเงิน

โจเลยสวนกลับว่า

"แล้วใครบ้างล่ะมีเงิน"

 

 

เจนน่าไม่ใช่ว่ายากไร้ เธอแอบเม้มเงินไว้ไม่บอกผัว โดยเอาไปซ่อนไว้ทั่วบ้าน แต่เธอเองต่างหากที่ไม่กล้าที่จะหนีไป แม้ว่าเธอจะเคยพยายามแล้ว แต่พอผัวมาตามก็กลับไปอยู่กับมันอีก ทั้งที่มันงี่เง่าปัญญาอ่อน จนอยากเอาไม้นวดแป้งฝาดกระบาลมันให้แยก แต่เธอก็ไม่ทำ

เธอรีรอ อะไรบางอย่างที่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไม อาจเป็นเพราะเธอเป็นสาวเสิร์ฟมานานเกินไป ได้แต่คอยรับแต่ออร์เดอร์ ทำให้เธอลืมไปว่าจริงแล้วเธอมีชีวิตเป็นของตัวเอง

ไม่จำเป็นต้องรอรับออเดอร์จากใครหน้าไหนทั้งนั้น!!

 

 

ขอไม่บอกว่าเรื่องนี้จบยังไง แม้ว่าจะเดาได้ไม่ยาก ชิมิคะ แต่ขอบอกว่าหนังเรื่องนี้ควรดู อย่างยิ่งเจ้าค่ะ หนังในตอนท้าย ทำเอาดิชั้นร้องไห้ แม้ว่ามันจะไม่ใช่หนังฟูมฟายอะไรเลย เป็นหนังเล็กๆ ฟิลกู๊ดเรื่องหนึ่ง ที่ทำอารมณ์ของผู้หญิงได้ออกมาอย่างดีมาก เสียดายที่ผู้กำกับสาว เอเดรียน เชลลี่ เสียชีวิตไปเสียแล้ว ไม่งั้นเธอคงจะได้เป็นผู้กำกับขวัญใจต่อไปในอนาคตแน่ๆ

 

 

Waitress เป็นหนังว่าด้วยผู้หญิงท้อง (โดยไม่ตั้งใจ) ที่ไม่ต้องทำตัวคูล แต่เป็นหนังเล็กๆง่ายๆ และถ่อมตัวเป็นอย่างมาก ประเด็นเก่า แต่เอามาเล่าในรูปแบบที่ไม่ต้องโศกาอาดูร เป็นเรื่องของหนึ่งชีวิต ที่ดูแสนจะต่ำต้อย และก็ไม่ได้พยายามทำตัวให้โดดเด่นขึ้นมา เพราะรู้ตัวดีว่าอยู่ตรงไหน

 

 

 

 

 

เจนน่า ไม่ได้เป็นสาวที่อยากถีบตัวให้สูงขึ้น หรือเป็นคนดีศรีสังคมในชนบทเล็กๆที่เธออยู่ จะเอาอะไรกับเธอมากล่ะ เธอก็เป็นแค่สาวเสิร์ฟคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นเด็กวัยรุ่นโจ๋ป่องแรงเกินร้อย เหมือนยัยจูโน่ จาก Juno ที่แสร้งทำตัวคูลว่าฉันโอเค จะโอเคได้ไง ก็ในเมื่อมันไม่โอเคล่ะยะ หลักฐานก็เห็นอยู่ตำตา

เธอ เป็นคนที่โตแล้ว และรู้ว่าเธอไม่ได้มีทางเลือกมากนัก ความเป็นผู้ใหญ่ของเธอด้วยมั้งที่เธอรู้จักชีวิตมากกว่า Juno โอกาสในชีวิตของเธอมีไม่มาก เธอเลยเลือกที่จะมีความสุขกับสิ่งที่เธอมีอยู่ในชีวิตมากกว่า แม้ว่าจะต้องกำจัดปัญหาดินพอกหางหมู (ผัวเฮงซวย) ของเธอออกไปซะก่อน

 

 

เคอรี่ รัสเซล เล่นเป็นเจนน่า ได้กรี๊ดมาก เธอไม่ใช่ควรสวยเริ่ด แต่เธอสวยแบบบ้านๆ รอยยิ้มของเธอได้ใจมาก มันดูซื่อใส และจริงใจ ถ้าอิชั้นไปกินอาหารร้านไหนแล้วเจอสาวเสิร์ฟแบบนี้คงทิปให้เป็นค่ายิ้มเป็นแน่ ที่ชอบอีกอย่างคือ เจนน่าไม่ใช่สาวใสๆ แต่จริงๆแล้วเธอก็แอบแรดเชียวล่ะ ทำให้คนดูมีความสุขกับการเป็นชู้เล็กๆ จนดูเหมือนเป็นหนังส่งเสริมสถาับันบ้านเล็กไปเสียหน่อย แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตใครมันจะไปง่ายเหมือนพาย 5555

 

 

 

 

 

 

จากซ้าย เบ๊กกี้ เพื่อนเจนน่าูผู้บ่นอยู่ได้ทุกวันว่า นมข้างซ้ายย้อยกว่าข้างขวา

จากขวา ดอว์น สาวแว่นไร้รัก ที่นัดบอดกับผู้ชายด้วยคอนเซ็ปท์ 5 นาที ไม่ปิ๊งก็จบ

จากตรงกลาง เจนน่า สาวเสิร์ฟ ผู้ตั้งชื่อพายได้สุดเจ็บ

(ผู้กับเรื่องนี้เล่นเป็น ดอว์นด้วยค่ะ)

 

 

 

 

 

เจนน่าและคุณหมอ ผู้ที่ดิชั้นเห็นชอบว่า สมควรแก่การเป็นชู้ด้วยค่ะ

อ้อ อีกอย่าง เพลงประกอบเรื่องนี้ น่ารักมากๆเลย

 

 

 

 

 

ช่วงนี้หมกมุ่นกับเรื่องสาวๆ เพราะจูบในฝันกับยัยสการ์โจ ทำให้ดิชั้นฟุ้งซ่าน แต่ไม่ค่ะ ยังไม่คิดเป็นเลสเบี้ยนในเร็วๆนี้นะคะ 55

เหมือนกับประโยคที่ว่า

 

You can look at the menu but you just can't eat นั่นแหละค่ะ

 

ชีวิตดิชั้น

ทั้งไม่มีเงิน และไม่พร้อมที่จะกินอะไรที่อาจไม่คุ้น

แล้วก็กลัวว่าสุดท้ายแล้วต้องไปเลือกน้ำเปล่า

ไม่ก็ของถูกที่สุดในเมนูมากิน

 

 

ดังนั้น

ตอนนี้ขอเลือกเมนูไปก่อนละกันนะคะ

55555