ระหว่างรอคุณเพื่อนทำtag เลยเอารูปมาสังเวยค่ะ เผื่อจะได้เอาไปใช้ 555
ช่วงนี้พีคๆอยู่ อยากอุทิศซักหนึ่งเอนทรี่
เพราะเอามานั่งดูอีกรอบแล้ว นอสตาลเจียสุดๆ กร๊าก
แล้วรู้สึกว่าจอห์น วัยเด็กกับหนุ่มหุ่นยนต์พิฆาตนี่มันก็แอบโมเอะนะเว๊ยยย
(ประหนึ่งคุณหนูกับพ่อบ้าน แต่ออกแนวโหดค่ะ)
ไม่ไหวล่ะค่ะ ถึงกับขนาดแคปภาพมา
ขอมือหน่อยนะพ่อตัวโต
ไฮไฟว์กันดิ๊พี่
ไม่เอานะ อย่าไป!! ฉันไม่ให้นายไป นายต้องอยู่กับฉันนี่เป็นคำสั่ง!!
(จอห์นระล่ำระลักร้องไห้ น่ารักโก๊ดดด)
เจ้าหุ่นยนต์ไม่พูดอะไร ตอบเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้
ฉันรู้แล้วว่าทำไมเธอร้องไห้
แต่ชีวิตนี้ฉันคงทำไม่ได้หรอกนะ
(หุ่นยนต์เข้าใจว่าทำไมจอห์นร้องไห้แล้ว ตอนนั้นก็คงอยากร้องเหมือนกันแต่มะมีน้ำตา T_T)
เจ้าหุ่นกอดจอห์นไว้ครั้งสุดท้าย
จอห์นอิงแอบหน้าเข้ากับอกกว้างของเจ้าหุ่น
ก่อนที่จะต้องเซย์กู๊ดบาย แงๆๆ
บ๊ายบายยย
I'll be back จ้ะหนู
แต่แล้วหุ่นก็จากแล้วจากเลย กลับมาตอนภาค 3 ห่วยและป่วยมาก 555
อนึ่ง จอห์น หน้าเหียกมากค่ะ เสียดายพี่เอ็ดไม่ได้เล่นต่อค่ะเซ็ง เพราะมัวแต่ติดยา 555
หุ่นยนต์แม้จะรูปร่างเดิมแต่ก็คนละตัว ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับรักครั้งเก่าแม้แต่น้อย
แม้ว่าจอห์นจะจำได้ก็ตามล่ะ ฮือ และในอนาคตเขาก็ต้องมาตายเพราะว่ามีความหลังฝังใจกับเจ้าหุ่นพี่อาร์โนลด์ด้วย เศร้าเนอะ 555
