ฮือออ เพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนนี้เอง หลังจากรอมานานเพื่อนสาวผู้แสนดีก็เอามาให้ยืมค่า เคยอ่านเมื่อนานแล้ว แต่อ่านไม่จบ อ่านจบแล้วถึงกับเกิดอาการอยากแต่งฟิคขึ้นมา เรื่องมัน Angst ได้ใจค่อดๆ ชอบม๊ากกกเลย
***********************************************
[KOCHA OJI Fan Fic] Sweet dream of the watcher [PG13] โกปาลดาร่า/ดาร์จิริน
ดาร์จิริน เด็กดี... โกปาลดาร่ากระซิบข้างหูดาร์จิรินที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขน ผมสีอ่อนของดาร์จิรินยังคงมีกลิ่นหอมจางๆจากยาสระผมและกลิ่นชาทั้งหลายทั้งมวลจากภายในร้านของเขา โกลปาดาร่าไม่รู้สึกผิดเลยที่ทำกริยาเหมือนกำลังลักลอบลวนลามชายหนุ่มผู้หลับใหลไม่ได้สติคนนี้
ดาร์จิรินเป็นของเขา เขาไม่มีวันจะยอมเสียดาร์จิรินไปอีก แม้ว่าจะต้องกักขังอีกนานเท่าไร แม้ว่าหัวใจของดาร์จิรินจะไม่มีวันเป็นของเขา เขาก็จะไม่มีวันปล่อยให้ดาร์จิรินไปไหนอีกแล้ว นกน้อยที่หลุกรอดออกจากกรงทองได้เพียงครั้ง อิสรภาพก็จะทำให้มันไม่อาจหวลคืนสู่กรงทองได้อีก แม้ว่าผู้ที่เป็นเจ้าของมัน จะพร่ำวิงวอนด้วยความเสียใจสักเพียงใด เนื่องด้วยนกน้อยไม่ได้โผบินไปเพียงตัวของมันเองแต่กลับนำหัวใจของผู้ที่รักมันโผบินติดไปด้วย
โกลปาดาร่าวางดาร์จิรินลงกับเตียงนุ่ม ชายหนุ่มอ่อนล้าจากการกระทำของเขามาก เขาพาดาร์จิรินตามพวกลูกๆมาที่สิงค์โปร์ ดินแดนแห่งจุดกำเนิดความรักที่แสนเศร้าของพวกเขา ไม่ใช่ว่าเพียงเพื่อให้ดาร์จิรินได้สำนึกในความผิดจากความรักต้องห้ามของเขาเท่านั้น ส่วนหนึ่งมาจากตัวของเขาเองที่ก็อยากมารำลึกถึงความรักของตัวเขาเองด้วยเช่นกัน
อาเรีย...เธอจากไปแล้วแต่ไม่เคยจากไปจากหัวใจของพวกเราได้เลย
โกลปาดาร่าถอดเสื้อของชายหนุ่มออก เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนที่ชุ่มเหงื่อ ทันทีที่เครื่องบินแตะลงถึงพื้น ดาร์จิรินก็ออกฤทธิ์ ทั้งพยายามหนี ทั้งใช้กำลังอย่างที่ไม่คาดคิดมาก่อน ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางหนีเขาพ้น แต่ก็นั่นแหละคือดาร์จิริน เจ้าชายน้ำชาผู้ดื้อรั้นผิดกับใบหน้างดงามที่มักจะแฝงไปด้วยรอยยิ้มสบายๆเป็นฉากหน้า แต่เบื้องลึกเขากลับเป็นคนที่เต็มไปด้วยความลับ และความดื้อรั้นที่ใครก็ไม่อาจห้ามได้ และสิ่งเหล่านั้นก็คือเสน่ห์ของดาร์จิริน เสน่ห์ที่ที่พันธนาการหัวใจของเขาไว้จนเขารู้สึกได้ว่าเขาเองที่เป็นฝ่ายถูกจองจำ
ถ้ำหินของดาร์จิริน ไม่เคยเลยที่เขาจะไม่คิดถึงมัน ดาร์จิรินที่สงบเสงี่ยมแต่เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธา เขาอิจฉาดีนบูนาร่าที่เป็นกุญแจจองจำนกน้อยของเขาไว้ ด้วยความจริงแล้วเขาอยากเสนอตัวเป็นกุญแจเสียเอง หากไม่ติดว่าต้องดูแลอาเรียและลูกซึ่งเกิดจากดาร์จิริน เขาคงภูมิใจกับหน้าที่อันหนักอึ้งแต่มันก็คงจะทำให้ดาร์จิรินใกล้ชิดกับเขามากกว่านี้ และ...ยอมรับในความรักของเขาเสียที
ผีวสีเข้มของเขาตัดกับผิวขาวนวลของดาร์จิรินยามที่มือของเขาลูบไล้ไปตามร่างกายของคนที่เขารัก ดาร์จิรินยังคงไม่รู้สึกตัวจากเวทมนต์จึงโอนอ่อนไปตามสัมผัสของเขาอย่างว่าง่าย
ดาร์จิรินเด็กดี... ดาร์จิรินที่เขาแสนรัก กลายเป็นนกที่กลับมาอยู่ในกำมือของเขาอีกครั้ง เขาอยากจะทำร้ายให้ดาร์จิรินสำนึกถึงการกระทำของเขาอีกครั้ง อยากจะบดขยี้ริมฝีปากงามนั้นอย่างหื่นกระหาย อยากจะทำให้ดวงตาคู่งามคู่นั้นเต็มตื้นไปด้วยน้ำตา อยากจะทำให้ดาร์จิรินครวญครางอยู่ภายใต้ร่างของเขาและร้องขอความกรุณาให้ปล่อยไปเมื่อเขาแทรกสอดร่างกายเข้าไปจนสุด
เขาอยากครอบครอง อยากผูกมัดดาร์จิรินไว้ อยากทำให้ดาร์รินเป็นของเขา และไม่มีวันจากไปไหนอีก
ให้สมกับที่ทำให้เขาเสียใจ ให้สมกับการที่ทำให้เขาคิดถึงจนแทบจะขาดใจ แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ เขารักดาร์จิรินมากเกินไป มากเกินกว่าที่จะทำกริยาชั้นต่ำเช่นนั้น เขาลุกขึ้นนำชุดใหม่มาเปลี่ยนให้ดาร์จิริน ได้สัมผัสร่างกายยามหลับใหลของคนที่เขารักแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะว่ายามที่ดาร์จิรินตื่นเขาก็คงจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้อีก
โกปาลดาร่าจุมพิตไปที่ริมฝีปากที่เขารักใคร่ และเอนตัวลงนอนข้างๆ เขาคิดถึงดาร์จิรินมากเกินกว่าที่จะยอมหลับตาลง เขาอยากจะเก็บช่วงเวลาแสนดีไว้ให้นานที่สุด ก่อนที่เจ้าตัวจะตื่นและกลับเป็นตัวของตัวเอง เป็นดาร์จิรินที่ไม่ใช่ของเขาอีกครั้ง
ดาร์จิรินที่แสนดี พักผ่อนให้สบายเถิดนะ
END
