*** เขียนเรื่องนี้ไว้นานมากแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะต่อซักที***

[ Constantine Fic] Abracadabra [Balthazar/John] prologue

Rate: G
Language: Thai

พระเจ้า..ให้อภัยแก่ลูกด้วย...

นั่นคือความคิดของผมก่อนที่สติจะหลุดลอย ความตายคือสิ่งที่ผมแสนปราถนา การที่ต้องทรมานกับการเห็นสิ่งที่ไม่ควรจะเห็นจนแทบบ้า มันเหมือนกับถูกสาปให้ตายทั้งเป็น

ผมเป็นคนที่ถูกสาป...

******************************************************************************
เสียงหวานๆของแม่กำลังฮัมเพลงระหว่างที่หวีผมให้ผม เธอชอบมัน เธอบอกว่าผมของผมยาวและเป็นเงาสวย ผมปล่อยให้เธอชื่นชมกับมันไปถ้านั่นเป็นสิ่งเล็กๆน้อยๆที่ผมพอจะให้เธอได้ อย่างไรก็ดีเสียกว่าจะทำให้เธอกลัว โดยการเล่าให้เธอฟังว่าช่างที่ร้านตัดผม ตัดผมให้ผมได้อย่างไรในขณะที่ตาของเขาผลุบกลับเข้าไปอยู่ในเบ้า แล้วทำให้เธอส่งผมไปบำบัดจิตอีก

ผมไม่ได้ออกจากบ้านมานานแล้ว ไม่ใช่สิ จากห้องของผม ตัวของผมเป็นสีซีดขาวเพราะแทบไม่ได้โดนแดดเลย หน้าต่างเป็นสิ่งที่น่ากลัวของผม มันเหมือนกับเป็นจอทีวีที่ฉายแต่เรื่องสยองขวัญสั่นประสาท แต่บางครั้งก็ฉายเรื่องเทพดาบ้างแต่ก็น้อยเหลือเกิน

ใช่ ผมคงจะบ้าในสายตาของคนอื่น

แต่ผมเห็นจริงๆ ใบหน้าที่เน่าเฟะเดินอยู่ท่ามกลางคนปกติ ทำตัวชั่วร้ายอย่างที่คนอื่นไม่สังเกตเห็น นานๆทีผมจะเห็นผู้คนที่มีปีก คอยช่วยเหลือคนอื่น อย่างโอบอ้อมอารี แต่ก็นั่นแหละอย่างที่บอก ผมพบพวกเขาน้อยเหลือเกิน

ในห้องนั้นมืดแต่ก็พอมีแสงสลัวที่ส่องลงมาจากช่องแสงด้านบนของหน้าต่าง แม่ยิ้มให้ผมอย่างพอใจ ผมดูเหมือนเด็กปกติ ลูกที่ปกติที่เธออยากจะมี มาได้สักพักแล้วหลังจากออกจากโรงพยาบาล ผมเลิกพูดว่าผมเห็นอะไรแปลกๆ ว่าผมเห็นคนตาย เห็นผี เห็นปีศาจ ที่ผมทำคือเงียบและพยายามทำตัวเหมือนคนอื่น เธอก็ไม่ว่าอะไรที่ผมไม่ยอมออกจากห้อง หรือปิดหน้าต่างห้องเกือบตลอดเวลา ผมเหมือนกับวัยรุ่นทั่วไปที่ออกจะมีปัญหา พูดจาไม่เพราะ สูบบุหรี่จัด แต่ก็นั่นทำให้เธอพูดกับคนอื่นได้ว่าผมก็แค่ เด็กเกเร ไม่ใช่ ลูกของเธอที่เป็นบ้า ซึ่งเธอและพ่อของผม เพิ่งจับส่งไปช็อตไฟฟ้ามา

ไม่...ช็อตไฟฟ้าไม่ได้ทำให้ผมหายหรอก นอกจะเจ็บตัวจนผมนึกอยากจะบ้าไปเสียจริงๆจะได้ไม่ต้องมารับรู้อะไรแบบนี้อีก มันทำให้ผมเริ่มหมดหวังที่จะมีชีวิตอยู่ เริ่มหมดศรัทธาในพระเจ้าที่ลิขิตชีวิตให้ผมเป็นแบบนี้ ผมอยากจะรู้ว่าพระองค์กำลังทำอะไรอยู่ ผมจะต้องเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไรกัน

ผมเริ่มได้ยินเสียงกระซิบแปลกๆเวลาที่ผมใกล้จะหลับ เสียงนั้นฟังดูอ่อนโยนและเชิญชวน ผมทำใจอยู่นานจนเชื่อว่ามันไม่ใช่เสียงของผีหรือวิญญาณ เพราะเสียงของเขาให้ความรู้สึกว่าเขามีตัวตนอยู่จริง เข้าอ้อนวอนผมให้เปิดหน้าต่างให้ แต่เสียงของเขานั้นเหมือนกับกำลังกระซิบอยู่ที่ข้างหู

อาจเป็นเพราะผมเบื่อเสียงของเขาที่รบกวนเวลานอน หรืออาจเป็นเพราะผมเอง...ก็อยากมีใครสักคนที่จะคุยด้วยเหมือนกัน ผมลุกไปเปิดม่านหน้าต่างด้วยความรู้สึกกล้าๆกลัว แต่ก็ฮึดเปิดมันออกไปจนสุด

เขานั่งอยู่ตรงต้นไม้ที่ข้างหน้าต่างของผม ดูหล่อเหลาและแต่งตัวเนี้ยบจนดูน่าหมั่นไส้ เขาดูเหมือนคนมากจนผมเองก็เผลอเปิดหน้าต่างออกไปด่า

แหกปากอยู่ได้ คนจะหลับจะนอน กลับบ้านไปหาแม่ไป๊ ไอ้สารเลว!! ผมตะโกนและชูนิ้วกลางให้เขา
พูดจาไม่เพราะเลยนะ จอห์นนี่... เขาจุ๊ปากและลอยเข้ามาหาผมช้าๆ

เวรแล้วไง ผมคิด ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านไปทั่วสันหลัง ผมรู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัว
เขาลอยเข้ามาจับหน้าของผมไว้ จมูกของเขาไล้ไปบนแก้มของผมจนถึงติ่งหู

สวัสดี...ฉันชื่อ บัลธาซาร์ เขากระซิบ

TBC