เมื่อวานเห็นภาพของท่านเศษใบไม้ ที่บล็อกท่านอานค่ะ แล้วอดไม่ได้จริงๆ จนต้องขอแต่งหน่อยแหละ ดูภาพได้ที่บล็อกของท่านทั้งสองนะคะ
ผู้แต่ง: สาวเอลฟ์
Rate:PG - 13
Parring : Louis /Lestat
จาลิงค์ หรือว่าแปะที่ไหน บอกกันนิ๊ดนึงน้า
Tranquil Night
คิดอะไรอยู่หรือหลุยส์ เลสแตทเอื้อมมือขึ้นลูบเส้นผมสีดำนุ่มของหลุยส์ ผมของหลุยส์ยาวสวยและลื่น เขาชอบความรู้สึกที่เส้นผมเคลื่อนผ่านนิ้วมือ มันเหมือนกับเส้นไหมชั้นดี
เปล่าหรอก คิดอะไรเรื่อยเปื่อย หลุยส์ตอบเบาๆ ดวงตาสีเขียวของเขาเหม่อไปที่ไหลแสนไกล เลสแตทไม่พอใจนิดๆทั้งๆที่เขานอนอยู่ตรงหน้าตักหลุยส์แท้ๆ แต่หลุยส์ยังกลับนึกถึงสิ่งอื่นเสียได้ นี่ไม่ใช่สิ่งแรกที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่ผ่านการ ร่วมรัก กันมาหมาดๆหรอกนะ ทั้งๆที่คืนนี้เขายอมให้หลุยส์เป็นฝ่ายกัดเขาด้วย แต่เจ้าตัวยังนึกถึงอะไรอีก นึกถึงสิ่งใดกัน
รอยเขี้ยวที่ซอกคอของเขาเพิ่งปิดสนิท คมเขี้ยวของหลุยส์แซกผ่านเนื้อเข้ามาอย่างรุนแรง หลุยส์โหยกระหายและดูดกลืนเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เกือบๆจะเหมือนครั้งแรก ครั้งแรกที่ลิ้นของหลุยส์ได้รับรสเลือดของแวมไพร์ ...เลือดของเขา ในคืนที่หลุยส์บอกลาแสงอาทิตย์และมอบชีวิตให้กับราตรี มอบให้กับเขา ให้กับเขาคนเดียว
เขาจิกเล็บลงที่ไหล่ของหลุยส์เพื่อเตือนให้อีกฝ่ายรับรู้แต่หลุยส์ก็ยังคงไม่รู้สึกรู้สา เลสแตทเริ่มรู้สึกชาขาของเขาเริ่มหมดแรง หลุยส์โอบร่างของเขาไว้แน่น ร่างกายเปลือยแนบชิดกันจนแทบจะหายใจไม่ออกถ้าพวกเขายังหายใจได้อยู่
หลุยส์ ...พอ...หลุยส์ ฉัน... เลสเตทระล่ำระลัก เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปยังเส้นผมยาวของหลุย์หมายเพื่อที่จะกระชากหลุยส์ออกจากซอกคอ แต่มือของเขาก็อ่อนแรง ไม่มีแรงแม้แต่จะจับร่างของหลุยส์เป็นหลักยึดเสียด้วยซ้ำ ก่อนที่เลือดของเขาจะหมดตัว หลุยส์ถอนเขี้ยวออก และช้อนร่างที่อ่อนแรงของเขาเอาไว้ก่อนที่เขาจะล้มพับไป
ไม่นานหรอกที่จะใช้เวลาฟื้นตัวแต่เลสแตทอยากนอนอยู่บนตักหลุยส์แบบนี้อีกซักหน่อย เขาเลยแกล้งนอนพักเล่นโดยมีเสียงของหลุยส์พร่ำกระซิบคำขอโทษเบาๆ แต่เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาตาของหลุยส์กลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่เขาเสียนี่
ฉันไม่เชื่อหรอกหลุยส์ นายคิดจะฆ่าฉัน
หลุยส์สะดุ้งนิดหนึ่ง และก้มลงมองเขาอย่างเจ็บปวด แต่วูบหนึ่งในดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นฉายแววหวาดระแวงเหมือนถูกจับได้ เลสแตทเข้าข้างตัวเองว่าเพราะความเหนื่อยอาจทำให้เขามองผิดไป
นายจะฆ่าฉันจริงๆนี่ เมื่อกี้นี้ นายร้อนแรงเสียแทบแย่ เลสแตทพูดติดตลกเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเมื่อครู่เขายังไม่อยากคิดถึงเรื่องหนักใจในตอนนี้
อย่างนั้นเหรอ ขอโทษนะ ลืมตัวไปหน่อย หลุยส์ลูบผมของเลสแตทปลอบใจ เลสแตทยิ้มออกมาได้ เขาชอบที่หลุยส์อ่อนโยนกับเขาแบบนี้
ครั้งหน้า นายเตรียมตัวไว้ได้เลย ฉันเอาคืนแน่
"ฉันไม่หนีไปไหนหรอก
แน่นอน หลุยส์...นายหนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอก เลสแตทพึมพำพอได้ยินอยู่คนเดียว เขากลิ้งตัวลงจากตักของหลุยส์ และลุกขึ้นแต่งตัว
คลอเดียอยู่ไหน
เมื่อกี้เห็นเล่นตุ๊กตาอยู่ หลุยส์เดินมาติดกระดุมเสื้อให้เขาเอาใจ เลสแตทคว้าตัวหลุยส์เข้ามาจูบ
คืนนี้อากาศดี ออกไปหาซื้อตุ๊กตาตัวใหม่ให้คลอเดียกัน หลุยส์ไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้มรับและผละไปแต่งตัว
คลอเดียนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่คนเดียว ตุ๊กตาที่เธอแสนเกลียดและยิ่งเกลียดมากขึ้นเวลามามีใครมาบอกว่าเธอเหมือนกับตุ๊กตาตัวน้อยๆในมือนั่น ผมสีทองม้วนเป็นหลอดสวยเสื้อผ้าระบายลูกไม้งดงามไม่ได้ทำให้เธอพอใจ เธอไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ไม่ใช่ตุ๊กตาแสนสวยที่เลสแตทจับแต่งตัวตามใจชอบครอบเพื่อสร้างครอบครัวในอุดมคติของเขา
เสียงครางของเลสแตท และสิ่งที่พวกเขาทำเมื่อครู่ทำให้คลอเดียแทบคลั่ง เธอต้องทนอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเท่าไร ใจหนึ่งเธอก็ลุ้นอยากให้หลุยส์ดูดเลือดเลสแตทให้หมดทุดหยด แต่หลุยส์ก็อ่อนแอเกินไป เธอต้องลงมือเองในไม่ช้านี้ แต่เธอจะทำอะไรได้ ในเมื่อเธอเทียบกับเลสแตทไม่ได้เลย
แขนของตุ๊กตาถูกบิดจนผิดรูปและหลุดออกมาจากร่าง พอดีกับที่เลสแตทก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น คลอเดียรีบโยนตุ๊กตาพิการนั่นกลับเข้ากล่องก่อนที่เลสแตทจะเห็น เธอหันไปปั้นยิ้มหวานๆให้เหมือนเช่นเคย รอยยิ้มไม่ต่างกับตุ๊กตาที่เธอเพิ่งโยนทิ้งไปเมื่อครู่
END
