Hyacinth

In my heart you will live forever

นายอยากเกิดเป็นดอกไม้เหรอเปล่า ฮิวจ์ วันหนึ่งพอลก็ถามผมขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขานั่งอยู่ข้างหน้า ต่างแดดอ่อนๆส่องแสงกระทบผมสีทองของเขายิ่งทำให้ผมยาวประบ่าของเขาเป็นประกาย

ทำไมฉันต้องอยากเกิดเป็นดอกไม้ด้วยล่ะ ผมถามกลับนึกในใจว่าวันนี้มาไม้ไหน

ไม่รู้สิ ก็ในตำนานส่วนใหญ่คนรักของเทพเจ้าตายไปก็เป็นดอกไม้ ไม่ก็ดาวโน่นนี่นั่น

พอลตอบ เขาปิดหนังสือในมือแล้วชูหน้าปกให้ผมดู ตำนานเทวดา พอลชอบเรื่องแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

เป็นดาวก็ไม่เลวหรอกนะ ว่าแต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ผมถามเขากลับอีก ก่อนจะละหน้ามาจดจ่อกับเกมอักษรไขว้ที่เล่นค้างอยู่

ก็นายชอบบอกว่าฉันเป็นเทพเจ้าของนาย

ผมชะงัก มองกลับไปที่ดวงตาสีฟ้าสวยของเขา ใช่ พอลของผม เขางดงามราวกับเทพอพอลโล ผมคงถูกรุมประณามว่าเป็นไอ้โง่ถ้าปล่อยให้เขาหลุดมือไป

ใช่ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าฉันอยากเป็นดอกไม้หรอก ผมตอบ

งั้นเหรอ พอลทำเสียงเหมือนผิดหวังหน่อยๆ แล้วลุกเดินเข้ามากอดคอผมจากด้านหลัง เขาดูแปลกๆไป แต่แต่ไหนแต่ไรเขาก็เป็นคนแปลกๆอย่างนี้อยู่แล้ว ผมจูบแก้มเขาเบาๆแต่แล้วเขาก็กอดรัดผมแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก ผมตกใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่แล้วเขาก็คลายวงแขนออก หยาดน้ำใสๆหยดแหมะลงมาที่เสื้อเชิ้ตของผม

น้ำตาของพอล ผมตกใจกับมันมากกว่าที่เขาเกือบจะฆ่าผมเมื่อกี้ซะอีก

อยู่ด้วยกันตลอดไปนะฮิวจ์... พอลพูดเสียงแผ่ว แล้วก็ร้องไห้ที่ไหล่ผม ผมดึงตัวเขาให้ย้ายมานั่งตัก เขากอดผมแล้วซบหน้าลงร้องไห้ เราไม่พูดอะไรกันเลยหลังจากนั้น ผมปล่อยให้เขาร้องไห้ไปเพราะผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไร หลังจากนั้นผมก็ลืมเหตุการณ์วันนี้ไปหมดสิ้น จนกระทั่งวันหนึ่งเหตุการณ์นี้ก็กลับมาเตือนความทรงจำผมอีกครั้ง

TBC